Naam gezocht?

Eerst leren, dan werken om tenslotte in de laatste fase te rusten, stemt niet langer overeen met het leven van de babyboomer. Hierdoor ontstaat er een nieuwe levensfase. Zolang er sprake was van drie verschillende levensfases had je kinderen en jongeren die leerden, volwassen die werkten en ouderen die tenslotte op rust gingen. Maar nu er vier levensfases zijn, ontbreekt er een naam in het rijtje. Hoe noem je hen die gestopt zijn met werken maar nog niet op rust zijn?

Er zijn ouderen en ouderen. De ene weigert koppig om het te zijn en doet er alles aan om het vooral niet te worden. De andere legt er zich bij neer en verzoent er zich mee. Tenslotte blijkt het in de meeste gevallen niet zo erg om oud te zijn zoals vooraf gevreesd werd. Uit onderzoek blijkt trouwens dat rond de zeventig mensen zelfs even gelukkig worden als een achttienjarige en nadien het geluk zelfs nog toeneemt. Op voorwaarde natuurlijk dat de gezondheid geen stokken in de wielen steekt, eenzaamheid niet om de hoek loert en er geen financiële zorgen zijn. Dat we hen vanaf zeventig senioren noemen, vinden ze niet langer een probleem. Maar voor hun zeventigste verjaardag hebben mensen nog maar al te dikwijls een schrikbeeld van oud en doen ze er alles aan om het nooit te moeten worden. Want oud staat volgens hen voor out waar niemand naar uitziet. De wijsheid komt niet voor de jaren, een zegswijze normaal voorbehouden voor jongeren die nog levenservaring missen.

Doordat we langer leven - elk jaar komt er een bonus van 2,5 maand bij - lijkt het of de periode waarin we oud zijn vooral langer duurt. Zeker als we de nieuwe vijftigers en zestigers als ouderen blijven benaderen en ze tegen wil en dank bij de senioren rekenen. Maar in de plaats van langer oud worden we veeleer later oud.

Vandaag hebben mensen op hun vijfenzestigste nog wel twintig jaar te goed. Je hoeft geen honderd jaar terug te gaan in de tijd toen ze zich nog tevreden moesten stellen met tien jaar. Toen gingen ze op hun vijfenzestigste nog letterlijk en figuurlijk op rust. Voor wie er al niet eerder van onder muisde.

Vandaag betekent op pensioen dat je voor de kleinkinderen zorgt, je hoogbejaarde ouders een handje toesteekt, actief bent in het verenigingsleven, workshops volgt of leidt, afspreekt met vrienden, uitstapjes maakt, een nieuwe taal leert, tentoonstellingen bezoekt, citytript, reist, bij de kinderen klust, … Druk, druk, druk hebben die vijftigers en zestigers het vandaag.

Vierde levensfase

Hierdoor ontstond een nieuwe levensfase. Eerst leren, dan werken om tenslotte in de laatste fase te rusten, stemt niet langer overeen met het leven van de babyboomer. Zij die vandaag stoppen met werken, gaan niet langer op rust omdat ze nog wel even bezig blijven zoals hierboven reeds bleek. Dit is nieuw in vergelijking met de generaties voor hen. Boomers gaan op dat moment nog niet in hun zetel zitten om hun laatste dagen af te tellen. Daarmee wachten ze nog wel nog even. Die periode komt er ook maar schuiven ze liefst zo lang mogelijk voor zich uit. Die rustperiode verschuift hierdoor naar een vierde en laatste levensfase.

Maar er is meer aan de hand. Zolang er sprake was van drie verschillende levensfases had je kinderen en jongeren die leerden, volwassen die werkten en ouderen die tenslotte op rust gingen. Maar nu er vier levensfases zijn, ontbreekt er een naam in het rijtje. Hoe noem je hen die gestopt zijn met werken maar nog niet op rust zijn? Er was de poging om hen medioren te noemen, maar die naam werd met de stille trom terug afgevoerd. Rijmde nog te veel op senioren. Oudere jongeren of jongere ouderen werd ook niets. Het gevolg is dat tot op vandaag deze naamloze groep van vooral vijftigers, zestigers en meer en meer ook zeventigers buiten het vizier blijft van de product en service ontwikkelaar en in zijn kielzog de marketeer. Wie geen naam heeft bestaat niet. Zo eenvoudig is het. Je voelt het aankomen, we hebben te maken met een unserved audience.

Zoektocht naar nieuwe naam

Vandaar dat we dringend op zoek moeten naar een naam voor die nog heel actieve vijftigers en zestigers op ‘rust’. Een naam die ze met trots willen dragen en hen niet met hun leeftijd confronteert waar ze in deze levensfase allergisch voor zijn.

Laat me toe een suggestie te doen. Ik dacht aan ‘silverones’ met een knipoog naar de The Young Ones. De Britse absurde satirische sitcom waarin een punker, een anarchist, een gladde macho en een hippie begin jaren tachtig in volle punkperiode een huis delen.

Op Youtube worden fragmenten uit deze serie nog altijd druk bekeken. De acteurs uit deze sitcom zijn intussen vijftigers en zestigers. Op Rick Mayall, de poëtische anarchist uit de serie die in 2014 overleed als het gevolg van een hartaanval zijn deze acteurs zijn nog heel actief. The Young Ones doen bij ‘silverones’ in deze nieuwe levensfase zeker een lichtje branden. Het laat hen met de glimlach terugdenken aan hun jonge jaren. Als ze zichzelf straks met trots een silverone noemen, vallen ze niet langer tussen wal en schip.

Doen we?